Pontevedra e Santiago: presentacións de Se pedra na brétema, de Ramón Blanco

O xoves 11 de xaneiro, ás 20:00 horas, na Librería Paz de Pontevedra (Rúa Peregrina, 29), Ramón Blanco presenta Se pedra na brétema, publicado por Chan da Pólvora. No acto estará acompañado por Adriana Sóñora e Antón Lopo.
O venres 12, tamén ás 20:00 horas, na propia Libraría Chan da Pólvora (Rúa de San Pedro, 74), en Santiago de Compostela, terá lugar a presentación do libro, estando o autor acompañado, igualmente, por Antón Lopo e Adriana Sóñora, nun acto que contará tamén coa actuación musical de Pablo Sax.

Serra de Outes: presentación de Se pedra na brétema, de Ramón Blanco

O sábado 30 de decembro, ás 20:00 horas, na Casa da Cultura da Serra de Outes, Ramón Blanco presenta Se pedra na brétema, co que obtivo o premio de poesía Eusebio Lorenzo Baleirón 2016. No acto interveñen, xunto ao autor, Xoán Mariño, presidente da A. C. C. Terra de Outes, Antón Lopo, Manuel del Río e, cunha introdución musical, Pablo Sax.

Entrevista ao escritor Ramón Blanco

Entrevista a Ramón Blanco na Palavra Comum (foto de Nieves Blanco):
“- Palavra Comum (P): Que é para ti a poesia?
– Ramón Blanco (RB): Hoxe é unha atadura invisíbel coa última adolescencia, cando a poesía era o centro de luz arredor do cal o meu eu daquela xiraba, batendo torpemente contra o cristal, como as avelaíñas do prólogo de Rafael Dieste.
Xa non leo tanta poesía, pero sigo pensando que, se é boa, ten unhas causas e uns efectos similares aos da filosofía.
Como autor, sérveme para canalizar as miñas obsesións a través da arte literaria. Sen deixar de sentirme impostor, é o xénero no que me movo con maior soltura.
– P: Como entendes -e levas a cabo, no teu caso- o processo de criação literária?
– RB: Escribo poesía regularmente desde os dezaseis anos, co cal levo vinte anos xuntando letras sen ter por finalidade nin o espazo escolar nin o laboral. En tanto tempo salvo moi pouco do que saíu da miña mente; cústame atoparlle valor literario. Son de ritmo lento e cada vez son máis os períodos totalmente improdutivos ou nos que só escribo algunha colaboración de encarga. Penso moito o que quero contar, a redacción non me leva tanto. O ritmo dámo unha lectura interna en voz alta, unha e outra vez. Pero cando releo o escrito, ao día seguinte, xa perdeu todo valor. Deixo que descanse uns días, unhas semanas, uns meses… Volvo lelo e, se aguanta, comezo a transcribilo na computadora. Aí dáse unha nova reelaboración. Varias correccións e reescrituras. Nunca deixo de corrixir, o cal vai en contra da publicación.
Os temas que máis trato talvez sexan a morte, a escritura, a noite, a loucura e outras realidades que eu asocio entre si, que me parece que teñen moito en común. Porque penso que escribir é un pouco como morrer, como estar ás escuras ou estar tolo.
En canto aos hábitos de escrita, válenme calquera hora e calquera lugar. Gústame esborranchar cadernos e servilletas nos bares, que moitas veces sobreviven até o poema publicado. No entanto, o sitio onde mellor traballo é no estudio da casa. Cando teño gana de escribir en serio érgome moi cedo, ás cinco ou seis da mañá e poño a mente a furrular. Teño o cerebro máis afectado pola cafeína ca pola poesía. (…)”

Ismael Ramos gaña o premio Johán Carballeira de poesía

DesdeIsmael Ramos Sermos Galiza:
“Entre os 33 poemarios presentados, o xurado do premio Johán Carballeira decidiu por unanimidade recoñecer Os fillos da fame, o libro Os fillos da fame asinado por Ismael Ramos (Mazaricos, 1994). Segundo o xurado, o libro goza de “indubidábeis valores poéticos” que o sitúan na “mellor tradición da poesía internacional”.
O xurado, composto por Ramón Blanco, María do Carme Caramés e Luís Valle destacaron a calidade literaria da obra gañadora, que se impuxo con claridade como gañadora do certame. A obra será publicada por Edicións Xerais.
Ismael Ramos comezou a escribir de moi novo e, con 16 anos, fíxose coas dúas modalidades do Premio Minerva, poesía e narrativa ademais do segundo premio do Ánxel Casal con Capricho (poesía existencial demasiado azucrada). No 2014 conseguiu o segundo premio de poesía do concurso Xuventude Crea con O grande pecador. (…)”

Manuscritos: Francisco Añón

Desde o blogue de Ramón Nicolás, Caderno da crítica:
“Froito da colaboración que establece xenerosamente a Fundación Penzol con este blogue, para divulgar algúns dos seus fondos bibliográficos manuscritos, ofrécese aquí un poema manuscrito de Francisco Añón (1812-1878). Para recabar algunha información sobre a composición “Alma en pena”, ou tamén coñecida como “A pantasma“, vistas as dificultades que presentaba o orixinal para a súa lectura e interpretación decidín acudir a Ramón Blanco, profesor, poeta e salientable investigador sobre Añón que sistematizou unha mostra do seu saber oceánico sobre este poema. Coa autorización do autor de Emily on the road, comparto abaixo boa parte das súas reflexións pois axudan a entender cabalmente a composición, tanto a súa intrahistoria como a súa peripecia ecdótica. Beizón, ao profesor Ramón Blanco pola súa estimable lección. (…)”

ac2a6on_009148_0001ac2a6on_009148_0001-1ac2a6on_009148_0001-2ac2a6on_009148_0001-3

Cuestionario Proust: Ramón Blanco

Desde o blogue de Ramón Nicolás, Caderno da crítica, este Cuestionario Proust a Ramón Blanco:

«1.– Principal trazo do seu carácter?
– Disperso.
2.– Que calidade aprecia máis nas persoas?
– O sentido do humor.
3.– Que agarda das súas amizades?
– Que estean ben escollidas.
4.– A súa principal eiva?
– Cústame dicir «non».
5.– A súa ocupación favorita?
– A comida, se pode ser cunha boa conversa.
6.– O seu ideal de felicidade?
– Primeira premisa: A felicidade é a ausencia de contratempos e preocupacións. Segunda premisa: A ausencia de contratempos e preocupacións é imposíbel. Conclusión: Polo tanto a felicidade é imposíbel.
7.– Cal sería a súa maior desgraza?
– Perder a miña parella.
8.– Que lle gustaría ser?
– O espectro de Robespierre acompañado de Madame Guillotina.
9.– En que país desexaría vivir?
– Nas Illas Caimán, para facer churrascadas cos veciños ilustres.
10.– A súa cor favorita?
– Amarela.
11. – A flor que máis lle gusta?
– Rododendro.
12.– O paxaro que prefire?
– Garza.
13.– A súa devoción na prosa?
– Enrique Vila-Matas ou Mircea Cărtărescu.
14.– E na poesía?
– Derek Walcott.
15.– Un libro?
A conxura dos necios, de John Kennedy Toole.
16.– Un heroe de ficción?
– William «Will» Munny, interpretado por Clint Eastwood en «Sen perdón».
17.– Unha heroína?
– Clarissa Dalloway (Mrs. Dalloway).
18.– A súa música favorita?
– Silvio Rodríguez e o rock anglosaxón dos setenta.
19.– Na pintura?
– Marc Chagall.
20.– Un heroe ou heroína na vida real?
– Fidel Castro.
21.– O seu nome favorito?
– Lucía.
22.– Que hábito alleo non soporta?
– A mala educación.
23.– O que máis odia?
– Os fillos de puta que se apropian do mundo impunemente.
24.– A figura histórica que máis despreza?
– O doutor Josef Mengele, «o anxo da morte» de Auschwitz.
25.– Un feito militar que admire?
– A derrota nazi en Stalingrado.
26.– Que don natural lle gustaría ter?
– A claridade.
27.– De que maneira lle gustaría morrer?
– De súpeto.
28.– Cal é o seu estado de ánimo máis habitual?
– Cismón.
29.– Que defectos lle inspiran máis indulxencia?
– Certo grao de hipocrisía e covardía.
30.– Un lema na súa vida?
– “Entre a dor e a nada, escollo a dor” (W. Faulkner). Os meus amigos dirán que é: «Se o sei non veño».”